WANDA HRYNIEWICKA z d. WOJEWÓDZKA

Wanda Hryniewicka urodziła się 28 lutego 1911 r. w Mińsku Mazowieckim jako córka Kazimierza i Józefy z d. Droń. Ojciec pracował w Fabryce Rudzkiego, która zasłynęła z budowy mostów (obecnie Fabryka Urządzeń Dźwigowych S.A.).
W 1915 r. Fabryka została częściowo ewakuowana wraz z kadrą i pracownikami w głąb Cesarstwa do Jekaterynosławia. Również i Kazimierz Wojewódzki zmuszony był wyjechać do Jekaterynosławia, a następnie do Petersburga, gdzie również ściągnął swoją rodzinę (żonę i córkę). W Rosji zastała ich rewolucja. W 1921 r. przez Samarę i Baranowicze repatriują się do Polski. Na krótko zatrzymali się w Siedlcach, a następnie w Warszawie. Jeszcze w tym samym roku wrócili do Mińska. Zamieszkali w wynajętym domu przy ul. Widok, później przy ul. Stankowizna. Ojciec Wandy zatrudnił się w Warszawie w Fabryce Philipsa, a następnie w firmie braci Wojewódzkich. Wanda podjęła naukę w Żeńskiej Szkole Powszechnej im. Dąbrówki, którą ukończyła w 1926 r. W tym okresie rodzina Wojewódzkich przeprowadziła się do Warszawy. W stolicy Wanda kontynuowała edukację w Prywatnej Pensji Pani Jakubowskiej na pl. Trzech Krzyży. Nagła śmierć ojca niweczy plany związane z egzystencją w Warszawie. Wanda przerwała naukę i wróciła do Mińska, aby zająć się swoją matką. Zapisała się do Żeńskiego Gimnazjum o kierunku matematyczno-przyrodniczym. W miedzy czasie dochodzi do połączenia się mińskich gimnazjów żeńskiego i męskiego. Maturę zdała już w Gimnazjum Koedukacyjnym w 1932 r. jeszcze w tym samym roku rozpoczęła pracę w Wydziale Powiatowym w Mińsku Maz, w którym pracowała przez okres II wojny światowej. Po wyzwoleniu do lipca 1949 r. pracowała w Powiatowej Radzie Narodowej w MM (PRN). W międzyczasie w życiu osobistym zaszły istotne zmiany. W Sylwestra 1946 r. zawiera sakrament małżeństwa z Wacławem Hryniewickim, rodzina którego wywodziła się spod Wilna. Był on wówczas nauczycielem rysunku technicznego w Prywatnym Gimnazjum Mechanicznym inż. Mieczysława Ługowskiego. Jednakże później zmienił profesję i rozpoczął pracę, jako technik dentystyczny, w Wojewódzkiej Przychodni Dentystycznej w Warszawie, a następnie w Mińsku. Tu założył jedną z pierwszych protezowni. W 1948 r. państwu Hryniewickim urodziła się pierwsza córka Teresa, która w wieku 4 lat zmarła na dyfteryt, a w 1949 r. druga – Elżbieta.
Pragnieniem Wandy było kontynuowanie nauki, ale jednocześnie musiała pomagać swojej matce. Dlatego też nie przerwała pracować w PRN, jednocześnie zaś 1 października 1945 r. podjęła studia na Wydziale Farmacji Uniwersytetu Warszawskiego Absolutorium uzyskała 1949 r., a dyplom 1951 r.
Po ukończeniu studiów podjęła pracę w Aptece Gąsowskiego przy ul. Warszawskiej, a następnie w aptece przy ul. Świerczewskiego (obecnie Piłsudskiego). W zawodzie farmaceuty pracowała do 1970 r. i w wieku 68 lat przeszła na zasłużoną emeryturę.
Pasją Wandy Hryniewickiej była praca społeczna. Jako członek spoza Miejskiej Rady Narodowej uczestniczyła w pracach Komisji Zdrowia i Oświaty. Była również radną MRN przez 3 kadencje. Aktywnie też działała w Towarzystwie Przyjaciół Mińska Mazowieckiego - kierując pracą sekcji plastycznej. Była również członkiem Spółdzielni Spożywczej "Oszczędność" i to jeszcze sprzed 1939 r. Przez długi okres brała udział w pracach Komitetu Obwodowego nr 3, w skład którego wchodziła ul. Topolowa (w okresie PRL ul. Obrońców Stalingradu) przy której mieszkała.
Wanda Hryniewicka była niestrudzonym działaczem społecznym i aż do śmierci interesowała się sprawami miasta. Jako nieliczna spośród mieszkańców, systematycznie przychodziła na sesje Rady Miasta, a także stale interesowała się pracą Towarzystwa Przyjaciół Mińska Mazowieckiego (w 1993 r. otrzymała tytuł Honorowego Członka TPMM). Jej aktywne życie przerwała śmierć. Zmarła 9 stycznia 1999 r. i została pochowana na mińskim cmentarzu.

opracował Janusz Kuligowski